هادی معصوم‌دوست نویسنده و مستندساز با انتشار یادداشتی درباره این روزها، با هموطنانش همدردی کرد.

در این یادداشت نوشته شده است: «در این خاموشی رسانه‌ای که صدا به صدا نمیرسد بغض ها را نمیدانی کجا باید فریاد بزنی و کمی از باری که بر شانه‌ات سنگینی می‌کند، بکاهی. این بیانیه نیست. این فقط کمی سبک کردن بار است، باری که سکوت، هر روز آن را برایم سنگین‌تر می‌کند.

وقتی می‌گویند وطن، یعنی مردمی که در آن زندگی می‌کنند. وطن هم‌معناست با مردم و امروز همزمان وطن و مردم زیر بمباران به خاک و خون کشیده شده‌اند.

مباد روزی که صدای بمب و موشک جنگ‌طلبان صدای مطالبه‌گری ما را به بیراهه بکشاند.

مباد روزی که زخم ما بساط کاسبی کاسبکاران جنگ و ویرانی شود.

مباد روزی که به نام مرهم بر درد ما، سودجویان گلوله‌ و بمب و آتش بر سر وطن بریزند.

دلیلش هرچه باشد، مقصر هرکه باشد، به عنوان یک ایرانی که گوشه و کنار زندگی‌اش زخمی است از تبعیض و ناکارآمدی ها، این جنگ را با همه وجود تقبیح می‌کنم و با صدایی که هر روز با شنیدن ناله‌های مردم و سرزمینش از بغض می‌لرزد، فریاد می‌کشم، چاقوی زهرآگین‌تان را از پهلوی این سرزمین بیرون بیاورید.

این جنگ جز ویرانی و زخم و درد، آورده‌ی دیگری برای ما نخواهد داشت. حالا دیگر خیلی ها این را می‌دانند که با گذشت روزها و هدف قرار گرفتن قلب ایران، این ویرانی دردناک مرهمی نیست حتی بر خشم مردمانی که مدتهاست امیدشان را به شنیده شدن صدایشان از دست داده‌اند. دل ما خون است برای درد این مردم. دل ما خون است برای این وطن که نمیدانم سرانجام کی روی آرامش را خواهد دید. ولی کاسبان جنگ، زخم ما را، درد ما را، فریاد مطالبه‌گری ما را، با بمب هایی که بر سر میراث تاریخی و زیرساخت های حیاتی سرزمین‌مان میریزند لوث می‌کنند و بیشتر نمک بر زخم می‌پاشند.

تاریخ مبارزه و مطالبه‌گری مردم این سرزمین طولانی‌تر از عمر بسیاری از کشورهاست. ما راهمان را بلدیم و اگر گاهی گم می‌شویم خیلی زود دوباره خود را پیدا می‌کنیم. چرا که ما یک ملتیم. فقط چاقوی زهرآگین‌تان را از پهلوی این سرزمین بیرون بیاورید.»